Confession: ik heb geen kinderwens.

Photo by Luise and Nic

Laat ik maar meteen in huis vallen.. ik heb geen kinderwens.
Vandaag deel ik met je waarom ik geen kinderwens heb en wat daar meestal dan bij komt kijken vanuit de buitenwereld.

Waarom geen kinderwens?

Vroeger toen ik nog op de basisschool zat, wilde ik wel kinderen. Niet dat ik daar specifiek over nadacht. Maar als het onderwerp kinderen ter sprake kwam, zei ik dat ik drie kinderen zou willen.

Jaren heb ik er verder niet over nagedacht tot ik 18 was en we bij biologie een filmpje keken over de celdeling tijdens een zwangerschap. Dat vond ik zo ontzettend mooi en magisch dat op dat moment mijn eierstokken begonnen te rammelen. Ik wist het zeker.. ik wilde kinderen.
Dit heeft tot ongeveer mijn 22e geduurd. Ik heb toen een viertal kinderboeken gekocht waarin ik een lief berichtje schreef voor de toekomstige spruit.

Vervolgens kwam het bewuste besef wat daarvoor alleen nog maar onbewust in mijn hoofd doolde. Ik kán helemaal geen kinderen krijgen.
Niet dat ik onvruchtbaar ben, wat zover ik weet ben ik dat niet.
Ik zou het echter mentaal niet trekken om een kind te hebben.

De eerste paar jaar tussen 22 en 25 jaar, raakte ik bang. Want stel ik zou wel kinderen willen krijgen, maar ik zou ze niet de liefde en geborgenheid kunnen geven die een kind verdient? Ik zou het kind verpesten en een trauma bezorgen tijdens de opvoeding. Dat wilde ik toch niet. Het werden jaren van gesprekken met de psycholoog, veel reflectie en goed nadenken wat ik nou echt zou willen.

Komen we aan bij mijn 25e levensjaar. Ik weet het, ik ben nog jong. Maar ik weet het zeker. Ik heb geen behoefte en wíl geen kinderen.
Ik heb genoeg aan mijzelf en de mensen om mij heen. Heb genoeg liefde te geven, waar de katten goed van genieten.
Daarnaast begrijp ik kinderen simpelweg niet. Ben al blij als ik mijn neefjes en nichtjes enigszins genoeg begrijp om een activiteit met hun te doen en ze niet huilend naar hun ouders gaan.

Betekent dit dat ik mensen niet helemaal begrijp die wel een kinderwens hebben? Ja, ik begrijp mensen met een kinderwens niet, maar dat is omdat ik mij niet kan voorstellen wat voor gevoel het is.
Vroeger vanaf mijn 18e wilde ik een kind, maar niet voor het kind zelf. Ik wilde de 9 maanden zwangerschap meemaken. Maar het kind daarna opvoeden? Daar had ik toch niet echt vertrouwen in.

Het kan zijn dat ik ooit van mening verander, maar dat zie ik nog lang niet gebeuren. Mocht het wel zo zijn, is dat oké.
Tot dan en waarschijnlijk daarna, ga ik het gesprek aan. Dit is een te belangrijk onderwerp om er niet over te praten.

Aangezien ik niks met mijn eicellen ga doen, zou ik deze wel ergens in de komende jaren willen doneren zolang ze nog gezond zijn. Want dat ik geen kinderen wil, betekent niet dat ik anderen niet kan verblijden met iets wat ik niet hoef en anderen hun diepste wens is.

Hoe kijkt de (directe) buitenwereld hier tegenaan?

Zoals je misschien al eerder op mijn instagram hebt kunnen lezen, geven mensen nog wens eens opmerkingen wanneer je aangeeft geen kinderen te willen. ‘Ach dat komt nog wel’. Eerlijk, hier kan ik echt pissig om worden. Want waarom die opmerkingen?

Ik weet dat het als ‘normaal’ word beschouwd dat mensen én zeker vrouwen kinderen krijgen. Echter anno 2021 zou je toch verwachten dat een vrouw als meer dan een incubator en vervolgens moeder gezien zou worden.

Vrouwen en mannen, maar vooral vrouwen (sorry mannen) worden nog altijd niet serieus genomen als je aangeeft geen kinderwens te hebben. Anders zouden anderen wel anders reageren. Het is niet altijd makkelijk om tegen de stroom in te gaan en voor je eigen behoeftes uit te komen.

Waarom deel ik dit met het internet?

Dit is een taboe dat ondertussen allang verbroken had mogen zijn. Als niemand in mijn omgeving hierover begint, doe ik het wel.
Er zijn stiekem meer mensen in de wereld die dit gevoel hebben dan je denkt. Ook zijn er genoeg mensen die wel kinderen willen, maar geen succes hebben. Dus volgende keer als iemand een kledingstuk niet meer past of volgens jou de leeftijd heeft om kinderen te krijgen.. slik je opmerking dan in. Je weet nooit wat de ander doorstaat en of diegene überhaupt op een zwangerschap zit te wachten.

Iedereen is anders en iedereen heeft het recht om zijn/haar wensen uit te spreken en hierin serieus genomen te worden. Of de ander dat nu raar vind of niet. Een kind is geen accessoire en ik ben geen incubator.

Laat een reactie achter: